PKP Tw1 (KPEV G10 - DR 5710-35)
PROTOTYP:
Pierwszy pruski parowóz o pięciu osiach wiązanych powstał,
gdy dotychczasowe czteroosiowe parowozy (G7, G8) okazały się zbyt słabe dla
wzrastających potrzeb przewozowych, związanych z potrzebami militarnymi Prus.
Kolejna konstrukcja Garbe'go była kombinacją wypróbowanych już elementów -
kocioł parowozu P8 umieszczono na podwoziu T16, zwiększając do 1400mm średnicę
kół. Nowa lokomotywa mogła byc używana na liniach drugorzędnych - nacisk na oś nie przekraczał 15
ton. G10 sprawdziły się na górskich liniach dolnośląskich. Lubiana przez
maszynistów lokomotywa była wyprodukowana w
ilości ponad 2500 egzemplarzy w latach 1910-1925 równolegle do G8.1. Wersje produkowane w
kolejnych latach różniły się m.in. wyglądem kabiny, ilością i
rozmieszczeniem kołpaków na kotle i osprzętu kotła. Typowy tender 17C1 mieścił
16,5 m3 wody i 7 ton węgla. Poza Niemcami, lokomotywy te trafiły do
wielu krajów europejskich - w największej ilości do Polski, Francji i Belgii
w ramach reparacji wojennych. Szereg kolei po I wojnie światowej zamówiło
dodatkowo nowe lokomotywy tej serii - m.in. PKP. Lokomotywa prowadziła
na poziomym torze pociąg o masie 1460 ton z prędkością 50km/h, 900 ton na
wzniesieniu 10 promili z prędkością 20km/h - co nie przekraczało
parametrów G8.1 (Tp4) mającej jedną oś napędną mniej, lecz większy nacisk osi i
mocniejszy kocioł.
Na PKP lokomotywy te oznaczone jako Tw1 zakupiono w dużej
ilości na początku lat 20-tych. Po 1945 roku na PKP trafiło 141 lokomotyw (w tym tylko nieliczne z "oryginalnie" polskich),
Do początku
lat 70-tych służyły one w dyrekcjach północnych, stopniowo przenoszone do
prac manewrowych i pociągów roboczych. Wycofane przez PKP lokomotywy powędrowały
na złom, jedyny ocalały egzeplarz znajduje się w skansenie w Kościerzynie.
Zdjęcie z
książki R.R.Rosberga przedstawia Tw1-90 w Gdańsku (pocz. lat 70-tych), jedną
z ostatnich czynnych maszyn tej serii. W tle EZT trójmiejskiej szybkiej kolei miejskiej,
pochodzący z berlińskiej Stadtbahn...
Podstawowe dane techniczne:
Układ osi i cylindrów parowozu: Eh2
Prędkość maksymalna (przodem/tendrem naprzód): 60/50 km/h
Srednica cylindrów/skok tłoka: 630/660mm
Średnica kół tocznych/napędnych: brak/1400mm
Nadciśnienie w kotle: 12 kp/cm2
Masa lokomotywy w stanie służbowym/ciężar przyczepny/śr. nacisk osi:
76,6 t/76,6 Mp/15,3 Mp
Moc indykowana/Siła pociągowa przy napełnieniu cylindrów 0,8: 1100KM/17960kp
MODEL:
Produkowany od polowy lat 80-tych model ROCO jest stale modernizowany
i od zawsze cechuje się świetnym wyglądem i odwzorowaniem detali. Osprzęt kotła częściowo wykonano z metalu. Najnowsze wersje mają przyciemnione koła i
korbowody. Pięciopolowy silnik z kołem zamachowym umieszczony w
tendrze napędza osie wyposażone w obręcze przyczepnościowe, zapewniając
odpowiednią siłę pociągową. Dobrze
odtworzono detale, włącznie z przewodami elektrycznymi do
reflektorów. Dzięki długiej obecności na rynku model charakteryzuje się
doskonałym stosunkiem jakości wykonania do ceny sprzedaży, potwierdzając
wysoką klasę firmy ROCO. Model posiada możliwość montażu wszelkich
popularnych typów sprzęgów poprzez wymiane głowic, drobną wadą jest brak
kinematyki krótkiego sprzęgu (co jednal cechuje niemal wszystie współcześnie
produkowane modele parowozów tendrowych). Dostępne są wersje z różnym
wykonaniem kabiny i ilością kołpaków na kotle, odpowiadające poszczególnym
okresom produkcji i wytwórcom oryginalnych maszyn. Tradycyjnie najlepsze do
przebudowy na model PKP są wersje niemieckich kolei DR i DB epoki II i
III.
aktualizacja : 04-09-16